دانشجویان دانشگاه فرهنگیان امیر کبیر

"آغازگر تغییرات بودن" مهم است اما مهم تر ازآن،تعیین چیزی است که باید تغییر کند .

هدف از تغییر ، بهبود وضعیت و رسیدن به شرایط مطلوب است و برای تغییر باید از مهم ترین عامل موثر شروع کنیم .بنا به حکم عقل، ما نیز باید مهم ترین چیز قابل تغییر را شناسایی کرده و از همان جا آغاز کنیم .

این عبارت معروف و آموزنده روی سنگ قبر یک کشیش انگلیسی در کلیسای "وست مینستر" نوشته شده است : جوان که بودم خیال داشتم دنیا را تغییر دهم . اما مسن تر و عاقل تر که شدم فهمیدم که دنیا عوض نمی شود .بنابراین توقعم را کم کردم و تصمیم گرفتم به تغییر کشورم قناعت کنم .ولی کشورم هم خیال نداشت عوض شود .،  به میان سالی که رسیدم، آخرین توانایی هایم را به کار گفتم تا فقط خانواده ام را عوض کنم ، ولی پناه بر خدا آنها هم خیال نداشتند عوض شوند . اینک که در بستر مرگ آرمیده ام ،ناگهان دریافته ام که اگر فقط خود را عوض میکردم ، خانواده ام هم عوض میشد و با پشت گرمی آنها میتوانستم کشورم را عوض کنم و خدا را چه دیدید شاید حتی میتوانستم دنیا را هم عوض کنم !

نکته مهم این است که مسئولیت ما نسبت به هر چیزی ،متناسب با میزان کنترل و اثری است که روی آن داریم . در واقع بیشترین مسئولیت را درباره ی چیزی داریم که میتوانیم بیشترین اثر را روی آن بگذاریم و بیشترین کنترل را روی آن داریم و آن چیز ، خودمان هستیم .

لحظه ای دنیا را بدون حضور خودتان مجسم کنید و فرض کنید که از این دنیا رفته اید. در این وضعیت کوه هایی از طلا و جواهرات زیبا یا تمام مدال های افتخار چه ارزشی می توانند داشته باشند ؟ در واقع شما هستید که دنیا را ارزشمند کرده اید و دنیا تمام ارزش و اعتبار خود را مدیون شماست . پس مهم ترین چیز دنیا خودمان هستیم .

خودتان را مسئول زندگیتان بدانید و دغدغه ای جز اصلاح خودتان نداشته باشید وگرنه مطالعه ی کتابهای آسمانی هم تغییری در شما ایجاد نخواهد کرد ،چون خداوند نیز قبل از تلاش و تغییر داوطلبانه ی شما ، تحولی را در زندگیتان ایجاد نمی کند .

نکته ی بسیار ظریف این است که وظایف و مسئولیت های اجتماعی ما تمریناتی هستند که برای رشد شخصیتمان ، باید آنها را انجام دهیم و انجام هر مسئولیت اجتماعی یکی از ابعاد وجود مارا پرورش میدهد .در واقع چون ما وجود داریم ، این وظایف معنی پیدا میکنند.

ما مثل دانه ای هستیم که در مزرعه ی دنیا ،وظیفه و دغدغه ای جز رشد کردن نداریم (و نباید داشته باشیم).آنچه که آهمییت و اصالت دارد ، دانه و محصول است و ارزش مزرعه به خاطر دانه و محصولی است که در آن میروید.

پس یادمان نرود که هدف اصلی ما باید تربیت خودمان باشد، نه دیگران . به خاطر داشته باشیم انسان های بزرگی که منشاٌ و مبداء تحول جوامع خود بودند ، از خود شروع کردند و توجه شان به تربیت و اصلاح خودشان بود .

                          پس باید تغییر و اصلاح را از خودمان شروع کنیم.........

  ادامه دارد......