در حقیقت نیازهای سوخت و سازی مغز مهره‌داران نسبتاً ساده بوده و عمدتاً شامل گلوکز و اکسیژن است. این مواد را می‌توان از راه‌های مختلف به مغز رساند. برای مثال با اتصال رگ‌های خونی تأمین‌کننده مغز به جانشین مصنوعی خون یا اکسیژن رسانی مستقیم از طریق فروبردن مغز در مایع مغزی – نخاعی مصنوعی. با این روش‌ها مغز خوکچه‌ی هندی، سگ و میمون، برای روزها و حتی هفته‌ها بیرون از بدنشان دوام آوردند.

 

مشکل این‌جاست که بدون بدنی که به مغز متصل باشد، سلامت مغز را تنها می‌توان در سطوح نسبتاً ابتدایی بررسی کرد. عموماً دریافت اکسیژن و حضور فعالیت الکتریکی به‌عنوان شواهدی برای زنده بودن مغز در نظر گرفته می‌شوند. از آن‌جایی که با آسیب‌دیدن طناب عصبی،‌ دیگر راهی برای اتصال دوباره‌ی مغز به بدن وجود ندارد، ‌قضاوت درباره‌ی این‌که آیا مغز در بیرون از بدن هنوز هشیار است و به‌خوبی کار می‌کند بسیار مشکل است.

منبع:مجله دانستنیها